Beknopte Biografie van Remco Campert
Remco Campert (1929) is bekend als dichter en schrijver. Hij stopte eerder met zijn school omdat hij schrijver wilde worden (net als zijn overleden vader). Hij maakte deel uit van de beweging van de Pleiners. Hij was wel een speciale pleiner; in de tijd van deze beweging was hij al rond de 30 terwijl de andere Pleiners rond de 20 jaar waren. In de literatuur maakt hij deel uit van de Vijftigers, een groep schrijvers die in de jaren vijftig hun eigen schrijfstijl ontwikkelden.
In de jaren vijftig verworf hij zijn succes. In het begin schreef hij vooral gedichten en korte verhalen, maar na een tijdje begon hij ook langere boeken te publiceren.
Hij heeft zijn succes altijd wel gehouden en hij heeft een indrukwekkend aantal werken op zijn naam staan.
Van 1996-2006 schreef hij samen met Jan Mulder een column in De Volkskrant; sinds 2006 doet hij dat alleen. Zijn stukjes doen mij vermoeden dat hij, hoewel de tachtig al gepasseerd, van binnen zich nog steeds jong voelt.
Een uitgebreidere biografie vindt u hier.
Een andere biografie
Hier vindt u o.a. de bibliografie van Remco Campert en de prijzen die hij heeft gewonnen
Nog een biografie
Hoe zagen die jaren eruit?
Remco Campert (1929) is bekend als dichter en schrijver. Hij stopte eerder met zijn school omdat hij schrijver wilde worden (net als zijn overleden vader). Hij maakte deel uit van de beweging van de Pleiners. Hij was wel een speciale pleiner; in de tijd van deze beweging was hij al rond de 30 terwijl de andere Pleiners rond de 20 jaar waren. In de literatuur maakt hij deel uit van de Vijftigers, een groep schrijvers die in de jaren vijftig hun eigen schrijfstijl ontwikkelden.
In de jaren vijftig verworf hij zijn succes. In het begin schreef hij vooral gedichten en korte verhalen, maar na een tijdje begon hij ook langere boeken te publiceren.
Hij heeft zijn succes altijd wel gehouden en hij heeft een indrukwekkend aantal werken op zijn naam staan.
Van 1996-2006 schreef hij samen met Jan Mulder een column in De Volkskrant; sinds 2006 doet hij dat alleen. Zijn stukjes doen mij vermoeden dat hij, hoewel de tachtig al gepasseerd, van binnen zich nog steeds jong voelt.
Een uitgebreidere biografie vindt u hier.
Een andere biografie
Hier vindt u o.a. de bibliografie van Remco Campert en de prijzen die hij heeft gewonnen
Nog een biografie
Hoe zagen die jaren eruit?
In de
late jaren vijftig/begin jaren zestig was Nederland in een periode van wederopbouw
en verandering. Na de Tweede Wereldoorlog en door de ontzuiling werd de jeugd
van toen vrijer. Ze ontdekten nieuwe dingen en rukten zich los van de oude
normen en waarden. Ze luisterden naar jazz
De
jongeren hadden een gevoel van vrijheid dat ontsprongen was uit het einde van
de oorlog, een gevoel dat nog lang doorklonk tot het begin van de jaren zestig.
Een alles-mag-niets-moet-gevoel. Ze experimenteerden met alcohol, marihuana en
andere drugs.
Volgens
de aflevering is deze periode een tussenperiode; een overgang van de rock ’n
roll periode van de jaren vijftig en de hippiecultuur van de jaren zestig. Een
cultuur met een vleugje anarchisme. In het
boek wordt ook de nadruk gelegd op de angst. De angst voor de burgerlijkheid.
De angst voor de sleur en de oppressie. Zoals Mees zegt;
“Verhoudingen moeten kort zijn, anders zet verveling in en uit verveling trouwen mensen.”Hij is duidelijk bang voor de verveling en de sleur en ondanks dat hij erg van Panda houdt, wil hij haar verlaten omdat hij de rest van zijn leven frank en vrij wil blijven.
Spelen met de taal
Ik
denk dat Remco Campert sommige woorden fonetisch opschrijft en met de taal
speelt om verschillende redenen.
De
eerste reden is dat het erg bij zijn lichte, poëtische schrijfstijl past. Het draagt
bij aan de ‘luchtigheid’ van het boek en maakt duidelijk dat het niet al te
serieus bedoeld is.
Dit
past natuurlijk erg bij de situatie waarin de hoofdpersonen zich bevinden; ze
nemen het leven niet al te serieus en ze houden zich niet aan de (sociale)
normen en waarden. Zij rebelleren tegen het gezag, door middel van bijvoorbeeld
poëzie en muziek en zich niet houdend aan de traditionele regels daarvoor.
Zo kun
je dit creatieve gebruik van de taal door een maatschappelijke bril zien.
Mijn mening
Dit
boek heeft mij erg geamuseerd. Ik vond de schrijfwijze erg vermakelijk en het
is leuk hoe de schrijver met de taal speelt. Ook verbeeld hij de tijdgeest erg
goed. Ik heb echt het idee dat ik wat van het boek heb geleerd. Ik vind het
echter wel jammer dat er nauwelijks een verhaallijn inzit en de personages een
beetje aan de oppervlakte blijven.
Ik zou
het echter niet aan veel mensen aanraden, omdat het anders is dan de meeste
mensen gewend zijn. Er zit namelijk niet echt een climax in, het is meer een klein portret van het leven van de Pleiners.
-Jasper
Geen opmerkingen:
Een reactie posten