zaterdag 24 december 2011

Opdracht: Het Leven is Vurrukkulluk


Beknopte Biografie van Remco Campert
Remco Campert (1929) is bekend als dichter en schrijver. Hij stopte eerder met zijn school omdat hij schrijver wilde worden (net als zijn overleden vader). Hij maakte deel uit van de beweging van de Pleiners. Hij was wel een speciale pleiner; in de tijd van deze beweging was hij al rond de 30 terwijl de andere Pleiners rond de 20 jaar waren. In de literatuur maakt hij deel uit van de Vijftigers, een groep schrijvers die in de jaren vijftig hun eigen schrijfstijl ontwikkelden.
In de jaren vijftig verworf hij zijn succes. In het begin schreef hij vooral gedichten en korte verhalen, maar na een tijdje begon hij ook langere boeken te publiceren.
Hij heeft zijn succes altijd wel gehouden en hij heeft een indrukwekkend aantal werken op zijn naam staan.
Van 1996-2006 schreef hij samen met Jan Mulder een column in De Volkskrant; sinds 2006 doet hij dat alleen. Zijn stukjes doen mij vermoeden dat hij, hoewel de tachtig al gepasseerd, van binnen zich nog steeds jong voelt.
Een uitgebreidere biografie vindt u hier.


Een andere biografie
Hier vindt u o.a. de bibliografie van Remco Campert en de prijzen die hij heeft gewonnen
Nog een biografie


Hoe zagen die jaren eruit?
In de late jaren vijftig/begin jaren zestig was Nederland in een periode van wederopbouw en verandering. Na de Tweede Wereldoorlog en door de ontzuiling werd de jeugd van toen vrijer. Ze ontdekten nieuwe dingen en rukten zich los van de oude normen en waarden. Ze luisterden naar jazz
(vooral cooljazz) en rock ’n roll, muziek die de oudere generaties te ordinair en provocerend vond. Ze ontwikkelden hun eigen smaak en identiteit. Ze wilden af van het traditionele, ze wilden hun grenzen verleggen. In Amsterdam was het de tijd van de ‘pleiners’, de generatie na de Tweede Wereldoorlog, de generatie die zich niet geheel thuis voelde in de maatschappij.
De jongeren hadden een gevoel van vrijheid dat ontsprongen was uit het einde van de oorlog, een gevoel dat nog lang doorklonk tot het begin van de jaren zestig. Een alles-mag-niets-moet-gevoel. Ze experimenteerden met alcohol, marihuana en andere drugs.
Volgens de aflevering is deze periode een tussenperiode; een overgang van de rock ’n roll periode van de jaren vijftig en de hippiecultuur van de jaren zestig. Een cultuur met een vleugje anarchisme. In het boek wordt ook de nadruk gelegd op de angst. De angst voor de burgerlijkheid. De angst voor de sleur en de oppressie. Zoals Mees zegt;
“Verhoudingen moeten kort zijn, anders zet verveling in en uit verveling trouwen mensen.”
 Hij is duidelijk bang voor de verveling en de sleur en ondanks dat hij erg van Panda houdt, wil hij haar verlaten omdat hij de rest van zijn leven frank en vrij wil blijven.

Spelen met de taal
Ik denk dat Remco Campert sommige woorden fonetisch opschrijft en met de taal speelt om verschillende redenen.
De eerste reden is dat het erg bij zijn lichte, poëtische schrijfstijl past. Het draagt bij aan de ‘luchtigheid’ van het boek en maakt duidelijk dat het niet al te serieus bedoeld is.
Dit past natuurlijk erg bij de situatie waarin de hoofdpersonen zich bevinden; ze nemen het leven niet al te serieus en ze houden zich niet aan de (sociale) normen en waarden. Zij rebelleren tegen het gezag, door middel van bijvoorbeeld poëzie en muziek en zich niet houdend aan de traditionele regels daarvoor.
Zo kun je dit creatieve gebruik van de taal door een maatschappelijke bril zien.

Mijn mening
Dit boek heeft mij erg geamuseerd. Ik vond de schrijfwijze erg vermakelijk en het is leuk hoe de schrijver met de taal speelt. Ook verbeeld hij de tijdgeest erg goed. Ik heb echt het idee dat ik wat van het boek heb geleerd. Ik vind het echter wel jammer dat er nauwelijks een verhaallijn inzit en de personages een beetje aan de oppervlakte blijven.
Ik zou het echter niet aan veel mensen aanraden, omdat het anders is dan de meeste mensen gewend zijn. Er zit namelijk niet echt een climax in, het is meer een klein portret van het leven van de Pleiners.
Een recensie die het anders ziet hier.


-Jasper 

maandag 24 oktober 2011

De Zwarte met het Witte Hart

De zwarte met het witte hart is een historische roman geschreven door Arthur Japin. Het is gebaseerd op historische feiten, maar de emoties, de persoonlijkheden, en sommige gebeurtenissen zijn ontsprongen uit het brein van de schrijver.
Het boek gaat over twee jonge Afrikaanse prinsen (genaamd Kwame/Quame en Kwasi/Aquasi) van de Ashanti stam, die in 1837 door de koning van hun stam aan Nederland worden geschonken.

Het verhaal wordt verteld door Kwasi en men kan het opdelen in twee verhaallijnen, die elkaar afwisselen en elkaar telkens aanvullen.
 De ene vindt plaats in 1900 op Java, waar Kwasi woont en terugblikt op zijn leven.

De tweede verhaallijn begint in Afrika in 1936, waarin Kwasi verteld hoe hij en Kwame tegen hun wil naar Nederland moesten. Kwasi probeert zich aan te passen, terwijl Kwame zich probeert vast the houden aan zijn Afrikaanse identiteit. Hierdoor komt de vriendschap tussen de twee onder druk te staan. Ze gaan hun eigen weg; Kwasi gaat mijnbouwkunde studeren en verhuist in 1850 naar Oost Indië, waar hij een plantage start, en Kwame treedt toe tot een legereenheid die dicht bij zijn geboorteland gelegerd is.

Thema
Het thema van het boek is integratie en discriminatie, of eigenlijk het keuzedilemma tussen twee culturen waar je allebei niet volledig tot behoort. Voor de twee prinsen is dit ook het grootste dilemma. Ze kunnen, omdat ze door hun omgeving worden afgewezen (discriminatie), niet goed integreren, maar ze zijn in zulke mate geïntegreerd dat ze ook niet meer zijn zoals de Ashanti.

Karakterontwikkeling
Kwame kiest voor zijn eigen volk, maar zijn Nederlandse opvoeding heeft hem zoveel beïnvloed dat hij zijn eigen taal, het Twi, niet meer beheerst en de verhalen van zijn volk niet meer kent.
Ik vind Kwame een goed karakter, omdat je in hem goed ziet wat discriminatie en de ontrukking uit de eigen cultuur teweeg kan brengen. Je ziet bij hem ook echt dat hij gevangen zit tussen twee culturen waar hij allebei niet meer thuis hoort.

Kwasi, daarentegen, omarmt de Nederlandse invloed en probeert deel uit te maken van de maatschappij, waarbij hij vaak over zich heen laat lopen. Dit lukt hem echter niet, want mensen kijken nog steeds anders naar hem door zijn huidskleur. Op hem slaat ook de titel van het boek; ‘De zwarte met het witte hart’, omdat zijn huidskleur zwart is, maar hij zich vanbinnen een Nederlander wil voelen.
Ik vind Kwasi in het begin een beetje naïef. Hij gelooft dat  mensen denken dat iedereen gelijk is, ongeacht huidskleur of geloof, wat keer op keer niet waar blijkt te zijn. Als hij een oude man is, is hij chagrijnig en heeft hij een hekel aan mensen. Hij ziet hier wel dat hij gediscrimineerd wordt, maar doet ook niets meer om zijn positie te verbeteren. Kortom, eerst een beetje en slapjanus en daarna een pessimist.

Mijn mening
Ik vond dit boek leuk om te lezen. Het verhaal vordert enigszins langzaam en grijpt je niet echt bij de keel, maar Arthur Japin laat zien dat hij mooi en filosofisch kan schrijven, en ook is te zien dat hij erg veel onderzoek heeft gedaan. Het verhaal is verdrietig en nooit echt vrolijk, maar ik vind dit goed passen bij de stijl waarin het geschreven is.
Het laat goed zien hoe moeilijk het is om te integreren, niet alleen in die tijd, maar ik denk dat het ook betrekking heeft op nu.
Ik ben het eens met deze recensie in de zin dat Arthur Japin Kwasi meningen in de mond legt die niet bij hem lijken te passen, en dat er veel lichter over Kwasi’s discriminatie van inlanders wordt gesproken dat blanken die hem discrimineren.
Al met al, een aanrader over een onbekend onderwerp, dat toepasselijk is gezien het huidige integratiedebat.

-Jasper




dinsdag 13 september 2011

Waarom Kommer en Kwel?

Kommer en Kwel.


De Nederlandse literatuur zit vol dood, verderf, tegenslag en pijn. De uit elkaar groeiende vriendschap in Oeroeg van Hella Haasse, de dood van de ouders van Anton in De Aanslag, de nare streken van Rein in Van den vos Reynaerde en ga zo maar door.


Narigheid is een vast onderdeel van de literatuur. De literatuur heeft namelijk betrekking op de tijdgeest, en er gebeuren nou eenmaal vaak vervelende dingen. De Tweede Wereldoorlog, de politionele acties maar bijvoorbeeld ook racisme. De literatuur speelt een belangrijke rol in het verwerken van maatschappelijke trauma's, en schijnt ook een nieuw licht op morele en politieke kwesties (Max Havelaar van Multatuli).


De woorden 'Kommer en Kwel' komen van de bekende schrijver/tekenaar Marten Toonder. Hij is vooral bekend vanwege zijn vele verhalen over Tom Poes en Oliver B. Bommel. Deze zijn gepubliceerd in boekvorm, met boven de tekst een paar plaatjes:
Op ongeveer die manier.


Op deze blog zul je recensies en verslagen van boeken (vooral literatuur vinden).


-Jasper